تفسير : ياد كن زمانى را كه موسى به خانوادهء خود ( كه در وقت توجّه از مدين به مصر با او بودند و راه را گم كردند و هوا هم سرد بود ) گفت : به درستى كه من آتشى را احساس كردم و از دور ديدم . به زودى بياورم از آن آتش خبرى ؛ يعنى به اهل خود گفت اين جا مكث كنيد تا من خبرى از كسى كه نزد آن آتش باشد بياورم . يا شعله‌اى از آن آتش براى شما بياورم ، شايد كه شما به آن گرم شويد ؛ يعنى به اميد آن كه شما به آن گرم شويد و از رنج سرما خلاص شويد . ( آيه 8 ) ( فَلَمَّا جَآءَهَا نُودِىَ أَن‌م بُورِكَ مَن فِى النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَهَا وَ سُبْحنَ اللَّهِ رَبّ الْعلَمِينَ ) لغت : بورك فعل ماضى مجهول از باب مفاعله ، و به معنى « بركت داده شده » است . تفسير : حضرت موسى عليه السلام اهل خود را گذاشته ، متوجه آن آتش شد ؛ پس هنگامى كه به نزديك آن آتش آمد ، ندا داده شد : پر خير و بركت است خدايى كه قدرت و جلالش در آتش ، تجلّى كرده ، يا فرشتگانى كه در آن آتش خدا را تقديس مىكنند و آن كس كه در كنار آن است يعنى موسى . وَ سُبْحنَ اللَّهِ رَبّ الْعلَمِينَ : و خدايى كه پروردگار عالميان است از شريك و نظير و شبه و مثل و مانند منزّه است . تنبيه : يكى از صفات ثبوتيهء الهيه تكلم مىباشد ؛ يعنى بر ايجاد كلام در هر چه اراده فرمايد از جماد و نبات و حيوان قدرت دارد . بنابراين مراد از نداى الهى از درخت ، ايجاد كلام در آن بود كه حضرت موسى عليه السلام كلام خدا را از درخت شنيد ، نه آن كه تصور شود